ဇြန္ ၁၅ | DMG

ၿပီးခဲ့တဲ့လက စၿပီးစစ္ေတြၿမိဳ႕ေပၚမွာ လူငယ္ေတြက ဦးေဆာင္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္တစ္ခုကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္ထဲက ၿမိဳ႕နယ္တခ်ိဳ႕မွာလည္း ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ေတြကို ဖြင့္လွစ္လာၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီလို ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ေတြ ဖြင့္လွစ္လာၾကတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ရွိ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကတာေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ဘယ္လိုရွိေနသလဲဆိုတာကို ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ကို ဦးေဆာင္ ျပဳလုပ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုၿငိမ္းခ်မ္းကို DMG က ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေမး။ အခုဆိုရင္  ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ေတြက တစ္ျခားၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာလဲ လုပ္ေနၾကၿပီေပါ့။ ဒါကေရာ ညီေလးတို႔ပဲ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တာလား။

ေျဖ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က တစ္ျခားၿမိဳ႕ေတြမွာ လုပ္ေနၾကတာေတြကိုက်ေတာ့ စာအုပ္ပဲေထာက္ပံ့တာ။ သူတို႔မွာက စာအုပ္မရွိၾကဘူး။ လူအား၊ ေငြအား စတဲ့အရာအားလုံးကို ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကလူငယ္ေတြ၊ စာေပဝါသနာရွင္ေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဦးေဆာင္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိကေတာ့ ၿမိဳ႕ခံလူငယ္ ေတြ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။

ေမး။ စစ္ေတြမွာဆိုရင္ တစ္လျပည့္ၿပီေပါ့ေလ စာၾကည့္တိုက္လုပ္တာ။ စာအုပ္လာဖတ္တဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး အားနည္းတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္နည္း နည္းေနတာလဲ။

ေျဖ။ အခုေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကြၽန္ေတာ္တို႔ရခိုင္တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း စာဖတ္အားက နည္းေနတာ တစ္ႏိုင္ငံလုံးအတိုင္းအတာနဲ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ေန႔စဥ္႐ုံးကန္ေနရသူ ေတြမ်ားတယ္။ တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရတဲ့သူေတြမ်ားတယ္။ ဒီလူေတြဟာ စာေပနဲ႔အလွမ္းေဝးေနၾကတယ္။ စာေပအႏုပညာဆိုတာ သူတို႔အတြက္ လိုအပ္၊ မလိုအပ္ဆိုတာပုံစံေတြရွိလာတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ရွိတဲ့ ေနရာကို လူတိုင္းမလာႏိုင္ဘူး။ စာၾကည့္တိုက္လာမယ့္အခ်ိန္မွာ သူတို႔အတြက္အလုပ္ကေလး တစ္ခုေပၚလာရင္ေရာ သူတို႔ဘဝအတြက္ပိုအဆင္ေျပမယ့္ပုံစံေတြရွိတယ္။ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က စာၾကည့္တိုက္ကို လူေတြလာစရာမလိုဘူး။ လူရွိတဲ့ေနရာကို စာၾကည့္တိုက္ကသြားမွာ။ စာအုပ္ဖတ္တာ နည္းတယ္။ မ်ားတယ္ဆိုတာကေတာ့ အခုကအစပဲရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့အတြက္ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ပဲ စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ေတာ့ တစ္ျပည္လုံးအတိုင္းလုပ္သြားမယ္။ အဲဒီမွာမွ သက္ႀကီးပိုင္းေတြလဲ တစ္ျဖည္းျဖည္းစိတ္ဝင္စားလာမယ္လို႔ ေမ်ာ္လင့္တယ္။

ေမး။ ဒီေ႐ြ.လ်ားစာၾကည့္တိုက္က တစ္စုံတစ္ရာ အေထာက္အပံ့ေတြနဲ႔ လုပ္ေနတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ဘယ္လို မ်ိဳးလုပ္ေနၾကတာလဲ။

ေျဖ။ ပထမဆုံး ကြၽန္ေတာ္တို႔က စစ္ေတြမွာပုံစံကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပမယ္။ GS ဆိုၿပီးေတာ့ အဖြဲ႕တစ္ခုရွိတယ္။   အဖြဲ႕ဝင္ေတြရွိတယ္ေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာကြၽန္ေတာ္တို႔က တစ္လကို လူတစ္ေယာက္က ၃၀၀၀ ႏႈန္းနဲ႔စုၾကၿပီးေတာ့ အဲဒီကပဲရန္ပုံေငြေလးေတြရလာတယ္။ ေနာက္ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးအပါဝင္ အမည္မခံ လိုတဲ့ အလႉရွင္ေတြဆီကလည္း ေငြေတြလႉတာရွိတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေလးေတြစုၿပီးေတာ့ လုပ္ေနၾကတာ။ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ စာရင္းရွင္းတမ္းေတြလည္းရွိတယ္။ အဲဒါေတြိဳနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လည္း ထုတ္ျပန္သြားဖို႔ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ လြတ္လပ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုျဖစ္တယ္။  ဘယ္အဖြဲ႕အစည္း ရဲ႕လက္ေအာက္ခံမွလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္အိပ္ကိုယ္စိုက္သေဘာနဲ႔သြားေနၾကတာသာ ျဖစ္တယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၿမိဳ႕တိုင္းဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ idea ရွိရင္ ရွိသေလာက္သြားလို႔ရတယ္။ ဘယ္အဖြဲ႕ အစည္း NGO ေတြ၊ INGO ေတြရဲ႕လက္ေအာက္မွာမွမရွိဘူး။ေနာက္ပိုင္းေတြမွာလည္း အဲဒီလိုမ်ိဳးပုံစံလုပ္သြားဖို႔ အခ်ိန္ မရွိဘူး။

ေမး။ ညီေလးတို႔အေနနဲ႔ အခု ဒီေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ကို စစ္ေတြအပါဝင္ ရခိုင္မွာ ဘယ္ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ လုပ္ေနၾကၿပီလဲ။ စာအုပ္ေတြ လႉၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ။

ေျဖ။ အခုက်ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဖက္က စာအုပ္ေတြလႉထားတာကက်ေတာ့  ပုဏၰားကြၽန္းရွိတယ္။ ေနာက္ ေျမာက္ဦး၊ေနာက္မင္းျပားကိုလႉထားတယ္။ ဒီအပတ္အတြင္းမွာလည္း ရေသ့ေတာင္ကိုလႉဖို႔လုပ္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရမ္းၿဗဲဖက္ကိုလႉဖို႔ လုပ္ထားတာရွိတယ္။ ေက်ာက္ျဖဴဖက္ကိုလည္း စာအုပ္ေတြလႉဖို႔ရွိတယ္။ ဒီတစ္လ ႏွစ္လအတြင္းမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းကၿမိဳ႕ေတြကို လႉဒါန္းသြားဖို႔စီစဥ္ထားတယ္။

ေမး။ လူႀကီးေတြေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စာမဖတ္ႏိုင္ၾကဘူးဆိုေပမယ့္ ကေလးေတြ၊ မူလတန္းအ အ႐ြယ္၊ အလယ္တန္းအ႐ြယ္ ကေလးေတြကိုစာဖတ္လိုစိတ္ရွိလာေအာင္လုပ္ေပးဖို႔။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့့ ကေလးေတြဖတ္ဖို႔ စာအုပ္ေတြကေရာ လုံလုံေလာက္ေလာက္ရွိလား။

ေျဖ။ လူႀကီးပိုင္းနဲ႔ ကေလးပိုင္းမွာ လူႀကီးေတြကေတာ့ အသက္အ႐ြယ္အပိုင္းျခားအလိုက္ေသာ္ျဖစ္ျဖစ္။ အလုပ္ေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္စာမဖတ္ႏိုင္ၾကတာရွိတယ္။ ကေလးေတြက်ေတာ့ စာဖတ္ဖို႔လိုအပ္တယ္။ ကေလးေတြက် ေတာ့ဘယ္လိုမ်ိဳးပုံစဥ္နဲ႔ စာဖတ္မွာလည္း အဲဒါကလည္း တစ္ပိုင္းရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ အခုလက္ရွိ လုပ္ ေနတဲ့ အထဲမွာ ကေလးဖတ္စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းပါးတယ္။ ရွိေတာ့ရွိတယ္။မရွိတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးဖတ္ဖို႔စာအုပ္ ၄၀၀ ေလာက္မွာမွ ကေလးဖတ္ ၅၀ နဲ႔ ၁၀၀ ဝန္းက်င္မွာပဲရွိတယ္။ ကေလးေတြစာဖတ္ဖို႔ အတြက္က်ေတာ့ ဘယ္လိုပုံစံ္သြားသင့္သလဲဆိုရင္ သူတို႔မွာ ေက်ာင္းေတြရွိတယ္။ ရခိုင္မွာက ေက်ာင္းေတြလည္းတက္ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းေတြကို ဦးတည္ၿပီးလုပ္ဖို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတာ့ရွိတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္လာႏိုင္ေသးဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အစိုးရပိုင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးရ မယ့္အပိုင္းေတြပါေနတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေက်ာင္းေတြကိုဦးတည္ဖို႔အတြက္ နည္းနည္းေနာက္ဆုတ္ ထားတာ။ ျပင္ပေပါ့ ဥပမာ ေက်ာင္းနဲ႔အနီးအနားေတြလုပ္ေတာ့ပိုေကာင္းမလား။

ေမး။ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ဆိုေတာ့ တစ္ေနရာတည္းမွာမဟုတ္ပဲ ေနရာေတြေ႐ြ႕လ်ားၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာ ေပါ့။ ဒီမွာက်ေတာ့ ေနရာတစ္ခုတည္းမွာ လုပ္ေနၾကတာေတြလည္းေတြ႕တယ္။ ဘယ္လိုအခက္အခဲ ေတြရွိေန လို႔လဲ။

ေျဖ။ ေ႐ြ႕တယ္။ မေ႐ြ႕ဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူး စစ္ေတြကိုပဲေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စစ္ေတြမွာ သုံးပတ္လုပ္လိုက္တယ္။ ရႈးခင္းသာလမ္း သုံးခြဆုံနားမွာ။ ဒီအပတ္က်ေတာ့ ရာသီဥတုအေျခအေနေၾကာင့္ ရႈခင္းသာ လမ္း သက္ႀကီးနားေနေဆာင္မွာလုပ္လိုက္တယ္။ ေနာက္အပတ္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေနရာကို သြားဖို႔ရွိ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စာအုပ္ထားမဲ့ေနရာေတြလိုအပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ေတြကို ေ႐ြ႕လ်ားဖို႔ ကားအခက္အခဲေတြရွိေနတယ္။ ဒါေတြကိုသာ အလႉရွင္ေတြအေနနဲ႔ စိတ္ဝင္စားရင္ေတာ့ ပီတိျဖစ္လို႔ မဆုံးေတာ့ပါဘူး။

ေမး။ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ စာအုပ္ေတြကေရာ စုံစုံလင္လင္ရွိရဲ႕လား။

ေျဖ။ ပထမဆုံး ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလႉခံတဲ့ post တစ္ခုတင္လိုက္တယ္။ အဲဒီေန.က ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္ခင္တဲ့သူေတြက စုၿပီးေတာ့ အလႉခံေပးၾကတယ္။ မိမိတို႔မွာ ပိုေနတဲ့စာအုပ္ေတြကို လႉဒါန္းတာ ေတြလည္းရွိတယ္။ စာအုပ္က ဘယ္စာအုပ္မ်ိဳးေတြကို လႉၾကပါလို႔ ဦးတည္ၿပီးတင္လိုက္တာမဟုတ္ တဲ့အတြက္ စာအုပ္ေတြက မစုံလင္ဘူးေပါ့။ အခုက ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာလိုေနတဲ့စာအုပ္ေတြကဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြ၊ ေနာက္ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ေတြ၊ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ၊ ကေလးစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးလိုေနတာေပါ့။ တစ္ျခားက ဒီစာအုပ္ေရရွည္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ လိုအပ္ေနတဲ့စာအုပ္ေတြကို ဘယ္လိုျဖည့္တင္းမွာလဲ၊ ဘယ္လို အလႉ ရွင္ေတြက စာအုပ္လႉမွာကို စိတ္ဝင္စားမွာလဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖက္က ဒီစာအုပ္ေတြ ျပန္ျဖည့္တင္းႏိုင္မွာဆိုၿပီးေတာ့ အလႉခံေနတာေတြေတာ့ရွိတယ္။

ေမး။ စစ္ေတြမွာစလုပ္တယ္ တစ္လနီးပါးအတြင္းမွာ တစ္ျခားၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာလည္းလုပ္လာၾကတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္၊ ဒီေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ ေတြက ေရရွည္တည္ တံ့မယ္လို႔ထင္သလား။

ေျဖ။ ေရရွည္တည္တံ့ဖို႔က်ေတာ့ ျပည္သူေတြအေပၚမွာမူတည္ေနတယ္။ ဂြၽန္ရစ္စကိန္း စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြဟာ အႏုပညာကို အထင္ေသးေနရင္၊ သိပၸံပညာကို အထင္ေသးေနရင္၊ စာေပအႏု ပညာအေပၚမွာ ဂ႐ုစိုက္မႈမရွိဆိုရင္ေတာ့ ဒါကေမွးမွိန္သြားမယ္။ စာေပနဲ႔အႏုညာေတြကို လိုလိုလားလား လက္ခံ ၾကမယ္။ စာေပဆိုတာကိုဖတ္ကိုဖတ္ရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္ရွိတဲ့ေနရာကိုလာတယ္။ မလာႏိုင္ရင္ ေတာင္ စာၾကည့္တိုက္က ျပည္သူေတြရွိတဲ့ေနရာလာမယ္ဆိုရင္  ဒီပုံစံေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမွးမွိန္သြားဖို႔မရွိဘူး။ ပိုၿပီးေတာ့ ထြန္းေတာက္လာမယ္ေပါ့။

ေမး။ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ေက်း႐ြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေတြ မရွိဘူး။ စာဖတ္တဲ့လူေတြမရွိဘူး။ ေသာ့ပိတ္ထားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြမ်ားတယ္ေပါ့ေလ။ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ေတြအေျခအေနကေရာ ဘယ္လိုရွိသလဲ။

ေျဖ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုဖြင့္လိုက္တယ္။ ေျမေနရာေလးရတယ္။ စာအုပ္ေတြျဖည့္လိုက္ၾက တယ္ၿပီးရင္ သူတို႔အစတုန္းကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔လည္ပတ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ၾကာ လာေတာ့ စာအုပ္အခက္အခဲေတြပဲျဖစ္ျဖစ္။ စာအုပ္ေတြငွားၿပီးေတာ့ ျပန္မေပးတာေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြေၾကးအခက္ အခဲေတြ၊ လူထုကလည္းနည္းနည္းစိတ္ဝင္စားမႈနည္းလာတဲ့အခါ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ေရရွည္မတည္ၿမဲပဲ စာၾကည့္တိုက္ေတြက ေသာ့ပိတ္ၿပီးျဖစ္သြားၾကတယ္။

ေမး။ လက္ရွိ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ေတြက စစ္ေတြအပါဝင္ တစ္ျခားၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာလည္း လုပ္လာၾကၿပီ ဆိုေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေျပာရမယ့္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ျမင္မႈရွိၿပီလို႔ေျပာႏိုင္မွာလဲ။

ေျဖ။ ရခိုင္မွာ ၁၇ ၿမိဳ႕နယ္ဆိုေတာ့ အခုထဲမွာ ၿမိဳ႕ ရ ၿမိဳ႕နယ္မွာလုပ္ႏိုင္ၿပီေပါ့။ ရာခိုင္ႏႈန္းအရဆိုရင္ သုံးဆယ္ရာ ႏႈန္းေလာက္လုပ္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနေပါ့။ ၁၇ ၿမိဳ႕နယ္မွာ ရ ၿမိဳ႕ေလာက္က ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ကို စိတ္ဝင္တစားလုပ္ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ သုံးဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္ပဲ ရခိုင္မွာလုပ္ေနၾကတယ္ေပါ့ တစ္ျခားၿမိဳ႕ေတြကိုလည္း လည္ပတ္ဖို႔ အေျခအေနရွိတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ေစာင့္ေစခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ေငြေၾကး၊လူစတဲ့အခက္အခဲေတြရွိေနတဲ့အတြက္ ေပါ့။

ေမး။ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ကို အေကာင္အထည္ေဖၚေဆာင္႐ြက္တဲ့အပိုင္းေတြမွာ၊လက္ရွိေဆာင္႐ြက္ခ်က္ ေတြေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုစိန္ေခၚမႈေတြရွိလဲ။

ေျဖ။ စိန္ေခၚမႈေျပာမလား၊လိုအပ္လို႔ေျပာရမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ၿမိဳ႕ေတြမ်ားလာတဲ့ အတြက္စာအုပ္ေတြ လုံလုံေလာက္ေလာက္မရွိတာေတြပါလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေငြေၾကးအခက္အခဲေတြရွိလာတယ္။ ေနာက္ရာသီဥ တုေပါ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာေ႐ြ႕လ်ားသြားေနရတယ္ဆိုေတာ့ ေနရာအရာအခက္အခဲေတြရွိတယ္။

ေမး။ ဒီေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ဘာေတြလိုအပ္မွာလဲ။

ေျဖ။  ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခုနားက စကားကိုျပန္ေျပာရရင္ ဂြၽန္ရစ္စကိန္းေျပာတဲ့စကားလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးဟာ သိပၸံပညာကိုလည္းအထင္မႀကီး၊ စာေပအႏုပညာလည္း အထင္မႀကီး အဲဒီလိုပုံစံျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳးေတြဟာ ေရရွည္မတည္တံ့ႏိုင္ဘူး။ သိပၸံပညာကို အထင္ႀကီးမယ္။ အႏုသုခုမပညာေတြ အေပၚမွာ အထင္ႀကီးဖို႔အတြက္ စာဖတ္ဖို႔လိုအပ္တယ္။ ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ယဥ္ေက်းတဲ့လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာမယ္။ အဲဒီလိုမွလည္း တိုးတက္တဲ့လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအျဖစ္နဲ႔ရပ္တည္ႏိုင္မယ္။ စာအုပ္နဲ႔ ျပည္သူၾကားမွာ ေဝးကြာမႈမရွိေစရ။ လူတိုင္းစာဖတ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔သြားေနၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေ႐ြ႕လ်ားစာၾကည့္တိုက္ကိုလာပါ။ စာဖတ္ၾကပါ။ စာအုပ္ငွားၾကပါ။ ၿပီးရင္ကြၽန္ေတာ္တို႔လိုအပ္ေနတဲ့ အခက္ အခဲေလးေတြကို ျပည္သူေတြက ဝိုင္းဝန္းေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စာဖတ္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြ ဟာ ျပည္သူေတြဆီကို စိမ့္မဝင္ဆိုတာလုံးဝရွိေနမွာမဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ စာအုပ္ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု ကိုမိမိတို႔ဝိုင္းဝန္းၿပီးလုပ္ရင္ ဒီယဥ္ေက်းမႈဟာ ျဖစ္ကိုျဖစ္လာမွာ။

Author: DMG