ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ပါတီေတြေပၚေပါက္လာၿပီး လႊတ္ေတာ္စနစ္နဲ႔ သြားခ့ဲၾကတာ အားလံုးအသိပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္နဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕အက်ိဳးကုိ စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ ေရွ႕ဆက္ခ့ဲၾကတယ္။ ဒါေပမ့ဲ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္နဲ႔သြားဖုိ႔ ဦးေန၀င္းကေၾကညာၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဦးသန္းေရႊက လက္ဆင့္ကမ္း အေမြဆက္ခံၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲတယ္။ 

စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္နဲ႔ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ တကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ျပည္သူေတြဟာ အဖက္ဖက္ကနိမ့္က်ၿပီး ဆင္းရဲမႈဒဏ္ကုိ ခါးစည္းခံကာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးခ့ဲၾကတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ေတာ္လွန္ကာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအရ ျပည္သူေတြလုိလားတ့ဲ အစုိးရ၊ ျပည္သူေတြယုံၾကည္လုိ႔ တင္ေျမႇာက္တ့ဲ ကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္စနစ္ကုိသြားဖုိ႔ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခ့ဲၾကတယ္။ အခုဆုိရင္ ျပည္သူေတြတင္ေျမႇာက္ခဲ့တဲ့ NLD အစုိးရအုပ္ခ်ဳပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္စနစ္နဲ႔ သြားတာကလည္း (၈) ႏွစ္တာကာလကုိ ေရာက္ရွိလာခ့ဲပါၿပီ။ 

ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြဟာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ပ်က္သုန္းၿပီးေနာက္ပုိင္း ျပည္သူေတြရဲ႕ ေထာက္ခံမႈနဲ႔လႊတ္ေတာ္သုိ႔ ၀င္ေရာက္ကာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳးေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ လာေရာက္ခ့ဲၾကတယ္။ ဒါေပမ့ဲ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ႕အက်ိဳးကုိ ေရွး႐ႈေဆာင္ရြက္တာထက္ ကုိယ္က်ိဳးကုိေဆာင္ရြက္တာ ပုိမ်ားေနတာေၾကာင့္ ျပည္သူေတြက ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြကုိ  ယုံလုိ႔ရေသးလားဆုိတာပါပဲ။ 

ရခုိင္ျပည္နယ္ကုိ အေျခခံၿပီး ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ရခုိင္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ရခုိင္ျပည္နယ္အစုိးရအဖြဲ႕ရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြဟာ ျပည္သူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ျဖစ္မလာဘူး။ ရခုိင္ျပည္သူေတြမွာ အဖက္ဖက္က ခြၽတ္ယြင္းၿပီး မက်န္းမာတ့ဲ လူနာတစ္ဦးလုိပါပဲ။ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္း၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရး၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး စတ့ဲ အခ်က္ေတြကုိ ကုစားဖုိ႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦးလုိ အားကိုးၿပီး လႊတ္ေတာ္သုိ႔ ပုိ႔ခ့ဲၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြကေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုိ ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏုိင္ေသးဘူး။ တခ်ိဳ႕ကုိယ္စားလွယ္ေတြက လူအမ်ားစိတ္၀င္စားေနတ့ဲ ဘဂၤါလီကိစၥအဆုိေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကုိယ္စားလွယ္ေတြက ျပည္သူ႔ဘ႑ာေငြနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ဖုိ႔၊ စီးပြားေရးလုပ္ဖုိ႔ အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကုိယ္စားလွယ္ေတြဆုိရင္ အခုထိ ရခုိင္ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခုမွ ေမးျမန္းမႈ မရွိေသးတာကုိ ေတြ႕ေနရတယ္။ 

ရခုိင္ျပည္နယ္ပညာေရးက တုိင္းနဲ႔ျပည္နယ္မွာ ေအာက္ဆုံးေရာက္ေနတာကုိ ဘယ္လုိေဆာင္ရြက္မလဲ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြ ရခုိင္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မွာ မေတြ႕ရေသးဘူး။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ မဖြံ႕ၿဖိဳးလုိ႔ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္း နည္းတာေၾကာင့္ ျပည္ပသို႔ လူငယ္မ်ားစြာ ထြက္ခြာေနရတာ၊ လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ေတြကုိ ဘယ္လုိစီမံမလဲ စတာေတြကို လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြက စိတ္မ၀င္စားၾကတာလား။ ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ိဳးကုိျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္က ေရးဆြဲလုိ႔ရတ့ဲ ဥပေဒေတြကို မေရးဆြဲၾကေသးဘူး။ 

အလားတူပဲ ရခုိင္ျပည္နယ္အစုိးရအဖြဲ႕ဟာလည္း စီမံခန္႔ခဲြမႈ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ည့ံဖ်င္းတယ္လုိ႔ ႏုိင္ငံေရးသမားတစ္ဦးက သုံးသပ္ထားတယ္။ တကယ္လည္း ညံ့တယ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။ အစုိးရအဖြဲ႕အတြင္း ၀န္ႀကီးတခ်ိဳ႕က တင္ဒါေခၚယူတ့ဲအခါမွာ လာဘ္စားမႈေျမာက္တ့ဲ ေငြအေပးအယူေတြ၊ အနီးဆုံးေဆြမ်ိဳးေတြက တင္ဒါေအာင္တာေတြနဲ႔ ျပည္နယ္ဘတ္ဂ်က္စီမံခန္႔ခြဲတာမွာ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေသးဘူး။ 

လႊတ္ေတာ္သုိ႔ေရာက္သြားတ့ဲ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ ျပည္သူေတြ ယုံလုိ႔ရေသးလား ေမးခြန္းက အရမ္းအေရးႀကီးေနပါၿပီ။ ျပည္သူေတြကေတာ့ အသဲၾကားက မဲတျပားကုိ ပါတီေရာ၊ လူေရာ ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ဒါေပမ့ဲ ျပည္သူေတြကေတာ့ ဒုံရင္းမွာဒုံရင္းပဲ၊ ဘာမွေျပာင္းလဲသြားတာ မရွိေသးဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပည္နယ္အစုိးရအဖြဲ႕နဲ႔ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကုိ မ႐ုိက္ခ်ိဳးပစ္ဘဲ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္ဆုိတ့ဲ စြမ္းအားေတြ၊ သတၱိေတြကုိ ထုတ္ေဖာ္သင့္ၿပီလုိ႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ Development Media Group (DMG)က တုိက္တြန္းလုိက္ရပါတယ္။

Editorial>>> ISSUE 88, JULY 1, 2018, DEVELOPMENT NEWS JOURNAL

Author: DMG