ဓာတ်ပုံ - Facebook

DMG ၊ ဧၿပီ ၂၀ ရက္

(ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး)

စစ္ေအးတိုက္ပြဲကာလ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရးကို တင္ၾကည့္လွ်င္ ထူးျခားခ်က္မ်ားရွိေန သည္ကို ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ႏွစ္ႏိုင္ငံဆက္ဆံေရးမွာ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္စတင္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတႏိုင္ငံ (PRC) ကို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည့္ ဆိုရွယ္လစ္မဟုတ္ေသာ ပထမဆုံးႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ ွာေတာ့ ျမန္မႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္နိမိတ္အျငင္းပြားမႈကို ပထမဆုံးေျဖရွင္းရေသာႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္မွာပဲေဘဂ်င္းႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈႏွင့္ အျပန္အလွန္က်ဴးေက်ာ္မႈဆိုင္ရာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရး ထိုးခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံပင္ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္ကစၿပီး ႏွစ္ႏိုင္ငံဆက္ဆံေရးက႑တြင္ စိတ္ကူးသစ္မ်ား မိတ္ဆက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လာၾကေတာ့သည္။ ၁၉၅၀ ႏွင့္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ဆက္ဆံေရးအား အျခားအာရွႏွင့္ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားဆက္ဆံ ေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ စံျပအျဖစ္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရးက ဆိုရွယ္လစ္ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္မဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားၾကား “ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရး၏ ဥပမာတစ္ခုျဖစ္ လာခဲ့သည္။ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ တ႐ုတ္ႏွင့္ျမန္မာက “ၿငိမ္းခ်မ္းစြာအတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးမူ ၅ ခ်က္” ကိုသတ္မွတ္ ခဲ့ၿပီး ထိုမူ ၅ ခ်က္က ႏွစ္ႏိုင္ငံဆက္ဆံေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ အေျခခံမူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။

ေနာက္ထပ္ ၆ ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ တ႐ုတ္-ျမန္မာခ်စ္ၾကည္ေရးႏွင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံမက်ဴးေက်ာ္ေရး စာခ်ဳပ္ကိုလက္မွတ္ ေရးထိုးခဲ့သည္။ ၎တြင္ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈရွိသင့္သည္ဟု ျပဌာန္းထား သည္။ ဆယ္ႏွစ္သက္တမ္းအထိ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာစာခ်ဳပ္အရ တ႐ုတ္ႏွင့္ျမန္မာတို႔က အျငင္းပြားမႈမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးၿပီး အင္အားသုံးျခင္းမရွိဘဲ ေျဖရွင္းသြားမည္ဟု ကတိျပဳခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက အလားတူစာခ်ဳပ္မ်ိဳးကို အာဖဂန္နစၥတန္၊ ကေမာၻဒီးယားတို႔ႏွင့္လည္း ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ခုနစ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ အဆိုပါ “စံျပဆက္ဆံေရး”က ၿပိဳလဲသြားခဲ့ေလေတာ့သည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တ႐ုတ္ဆန႔္က်င္ေရးျဖစ္ရပ္မ်ားက တ႐ုတ္ႏွင့္ျမန္မာၾကားမွာ အရာရာအဆင္မေျပေၾကာင္း အခ်က္ျပခဲ့သည္။
လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရး ပ်က္ျပားမသြားမီကပင္ စစ္ေအးတိုက္ပြဲကာလတ ေလွ်ာက္လုံး ႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားဆက္ဆံေရးသည္ ယခင္ကထက္ လူသိရွင္ၾကား အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈ ပိုမိုမ်ားျပားလာခဲ့ၿပီး ႏွစ္ဘက္စလုံးကလည္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကန႔္သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရးႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွဆိုင္ရာ တ႐ုတ္မူဝါဒမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေဘဂ်င္းရွိ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ဂြမ္ေဒါင္းျပည္နယ္ႏွင့္ Guangxi Zhuang ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသရွိ ေမာ္ကြန္းတိုက္မွ စာ႐ြက္စာတမ္းအမ်ား အျပားက ဤအခ်က္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ ရွင္းလင္းစြာေဖာ္ျပေနၾကသည္။

တ႐ုတ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိသည္ဟု စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ယင္းစိုးရိမ္မႈမ်ားက အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေျပာင္းလဲသြားသကဲ့သို႔ ေျမာက္ဘက္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံအေပၚ ျမန္မာကစိုးရိမ္ ေၾကာင္းေဖာ္ျပသည့္ နည္းလမ္းမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတ႐ုတ္သံ႐ုံးမွ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ျခင္း ပထမဆုံးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကို က်င္းပၿပီးေနာက္ တ႐ုတ္သံတမန္မ်ားက “ျမန္မာအစိုးရသည္ မိမိတို႔အမ်ိဳးသားေန႔ အခမ္းအနားကို သံသယအျပည့္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့သည္” ဟု အစီရင္ခံ တင္ျပခဲ့ၾကသည္။

၁၉၅၀ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးအား ေတြ႕ဆုံမိန႔္ ခြန္းေျပာၾကားခဲ့ရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ တ႐ုတ္သံအမတ္ႀကီး Yao Zhongming ၏ အေမရိကန္ဆန႔္က်င္ေရး သေဘာထားမွတ္ခ်က္မ်ားအေပၚ ျမန္မာအစိုးရက မေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာနမွ သိရွိခဲ့ရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ စစ္ေအးကာလတြင္ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္တို႔ႏွင့္ ႀတိဂံဆက္ဆံေရးတြင္ အလြန္ဂ႐ုတစိုက္ရွိခဲ့ၿပီး မွ်တေသာမူဝါဒကို က်င့္သုံးခဲ့သည္။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ အေမရိကန္ဆန႔္က်င္ေရး ဆႏၵျပပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ သို႔မဟုတ္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းရွိ ကူမင္တန္တပ္မ်ားကို အေမရိကန္က တိုက္႐ိုက္ေထာက္ပံ့လ်က္ရွိေနေၾကာင္း ျမန္မာအစိုးရက ေၾကညာခဲ့ၿပီးေနာက္တြင္ေသာ္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ အေမရိကန္ကိုဆန႔္က်င္ၿပီး တ႐ုတ္ႏွင့္ေပါင္းဖက္မည္ဆိုေသာ အစြန္းေရာက္မူဝါဒမ်ိဳးကို မည္သည့္အခါတြင္မွ ခ်မွတ္ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ အလားတူပင္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္တြင္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ ဆက္ဆံေရးပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအား တြန္းလွန္ခဲ့ရာတြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အေမရိကန္ႏွင့္ပူးေပါင္းခဲ့ျခင္းမရွိပါ။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္လည္းပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို စိုးရိမ္စိတ္မ်ားရွိေနၿပီး ေဘဂ်င္း၏ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ “ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္” ကလည္း အယုံအၾကည္ကင္းမဲ့ေနသည္သာ ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ကျမန္မာႏိုင္ငံကို မ်က္ႏွာႏွစ္ဖက္ရွိသည့္ လြတ္လပ္ေသာအမ်ိဳးသားေရးဝါဒီႏိုင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ႏွင့္ ကိုလိုနီစနစ္ကို ဆန႔္က်င္ေတာ္လွန္လိုစိတ္ ရွိေသာ္လည္း နယ္ခ်ဲ႕သမားမ်ားႏွင့္ မၾကာခဏအေပးအယူ လုပ္ေလ့ရွိသည္ဟု တ႐ုတ္က ယုံၾကည္သည္။
တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (CCP) ၏ ေတာ္လွန္ေရးသီအိုရီအရ ေတာ္လွန္ေသာပါတီျဖစ္ေစ ေတာ္လွန္ေသာအစိုးရျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံသည္ ဆိုရွယ္လစ္ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ သို႔မဟုတ္ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဦးႏုျဖစ္ေစ ဦးေနဝင္းျဖစ္ေစ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ၎တို႔ကို အမ်ိဳးသားဓနရွင္ လူတန္းစား၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အမ်ိဳးသားဓနရွင္ လူတန္းစား၏ အသြင္အျပင္ႏွစ္ဘက္ရွိခဲ့ၿပီး “စည္းလုံးမႈ ႏွင့္႐ုန္းကန္မႈ” ႏွစ္ခုစလုံးရွိေန သည္ဟု တ႐ုတ္ရႈေထာင့္မွ ရႈျမင္ခဲ့သည္။

“ပဋိပကၡ” မ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဖိအားမ်ားႏွင့္ၿခိမ္းေျခာက္မႈပုံစံ ျဖစ္လာသည္။ ယင္းကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဆန႔္က်င္ေရးႏွင့္ တ႐ုတ္ဆန႔္က်င္ေသာႏိုင္ငံ ျဖစ္လာၿပီး အေမရိကန္ဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားမႈကို တားဆီးရန္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ဆက္ဆံေရးကို စီမံခန႔္ခြဲရာတြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အေမရိကန္စစ္ေရး ေလ့က်င့္မႈမ်ားအားလုံးကို သတိဝီရိယျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ - မႏၲေလးအျမန္လမ္းမႀကီး ေဖာက္လုပ္ေရး အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေမရိကန္က အကူအညီေပးလာမည္ကို တ႐ုတ္တို႔ အထူးစိုးရိမ္ခဲ့သည္။ အလားတူ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ခ်ဴအင္လိုင္းက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ျမန္မာသံအမတ္ႀကီး ဦးလွေမာင္အား (သတိေပးခ်က္အျဖစ္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုႏိုင္ေသာ) “အကယ္၍ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွစာခ်ဳပ္အဖြဲ႕ (SEATO) သို႔ဝင္ေရာက္မည္ ဆိုပါက ႏွစ္ႏိုင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရးက ရွိလာေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ” ဟုရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေလးနက္ေသာႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲမ်ား ႀကဳံေတြ႕ေနရေသာ္လည္း ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ဝိေရာဓိမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္မသြားခဲ့ပါ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဦးေနဝင္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရ အာဏာရလာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရသည္ အာဏာရွင္သေဘာသဘာဝကို ေျပာင္းလဲေတာ့မည္မဟုတ္ဟု တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ယုံၾကည္လာခဲ့သည္။ ၎တို႔အားလည္း “ဘူဇြာဗဟိုျပဳမ်ား” အျဖစ္ တ႐ုတ္ကသတ္မွတ္ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက “ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္” ကို စစ္မွန္ေသာ “ဆိုရွယ္လစ္စနစ္”အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ျခင္းမရွိေပ။ ထို႔ျပင္ဦးေနဝင္း၏ ႏိုင္ငံတြင္း၌ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရး ေဆာင္႐ြက္မႈမ်ားက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဩဇာ လႊမ္းမိုးမႈကို အားနည္းေစခဲ့ၿပီး ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားကို ထိခိုက္နစ္နာေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္က မေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

ဥပမာအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ပ်က္သြားၿပီးေနာက္ တ႐ုတ္သံ႐ုံးအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီအသီးသီးႏွင့္ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးတို႔မွ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပား ဆက္တိုက္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး တ႐ုတ္သံတမန္မ်ားက သတိေပးခဲ့သည္။ ဦးေနဝင္းအစိုးရက တပ္မေတာ္အရာရွိ မ်ားႏွင့္ သံ႐ုံးမ်ားၾကား ဆက္ဆံေရးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ (တ႐ုတ္) သံ႐ုံး၏ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား အေတာ္ခရီးေရာက္ေနၿပီလည္း ျဖစ္သည္။
တ႐ုတ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဦးေနဝင္း၏မူဝါဒမွာ “ဂ႐ုစိုက္ရန္ႏွင့္ မည္သူ႔ကိုမွ်မယုံၾကည္ရန္” ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီကလည္း ၎ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားကာ “ဦးေနဝင္းသည္ ၎၏ဇာတိအရပ္ကေန ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို တိုက္ခိုက္ေနေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ ေဖာ္ေ႐ြရင္းႏွီးမႈမရွိေသာ အျပဳအမူမ်ား ျပသလာလိမ့္မည္”ဟု တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသားျဖစ္သည္။

အျခားတစ္ဘက္တြင္လည္း “ဦးေနဝင္းသည္ မိမိတို႔ႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားရန္ဆႏၵရွိေနသည္” ဟု တ႐ုတ္အရာရွိမ်ားက ေရးသားခဲ့ၾကသည္။ ေဘဂ်င္းက ရန္ကုန္ကိုအလြယ္တကူ အရႈံးေပးလိုစိတ္မရွိခဲ့ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဗ်ဴဟာေျမာက္ရပ္တည္ခ်က္က အလြန္အေရးႀကီးၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျပည္တြင္းအေျခအေနမ်ား အေျပာင္းအလဲက တ႐ုတ္တို႔အေပၚ အေရးပါေသာအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားရွိေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္တ႐ုတ္တို႔က ဦးေနဝင္းအစိုးရ၏ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားႏွင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနရေသာ ၾကားေနေရးကို ေထာက္ခံအားေပးၿပီး ဦးေနဝင္းအစိုးရ အတြက္ ဆက္လက္တိုက္ပြဲဝင္ရန္သာ ျဖစ္သည္။

တ႐ုတ္-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရးမူဝါဒႏွင့္အညီ မိမိတို႔က အတြင္းပိုင္းေျပာင္းလဲမႈမ်ားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနသည့္ သီးျခားျပႆနာမ်ားကို သတိရွိရွိ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းၿပီး မိမိတို႔အလုပ္ကို သမာဓိရွိရွိျဖင့္ အစြမ္းကုန္လုပ္ေဆာင္ရန္ ျဖစ္သည္ဟု တ႐ုတ္ကယူဆခဲ့သည္။
႐ိုးရွင္းစြာဆိုရလွ်င္ေတာ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဦးေနဝင္းအာဏာရလာျခင္းက အေမရိကန္လိုလားေသာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခဲ့သည္ထက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအတြက္ ပိုမိုအက်ိဳးရွိခဲ့ေစသည္ဟု တ႐ုတ္က ၿခဳံငုံသုံးသပ္ခဲ့သည္။

ထို႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း တ႐ုတ္ေျပာသမွ်ယုံၾကည္ေနေသာ ဦးေနဝင္းအစိုးရကို တျခားသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းမသြားရန္ တ႐ုတ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက သည္းသည္းလႈပ္ ေထာက္ခံခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ဦးေနဝင္းအစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ေနာက္ထပ္စစ္အာဏာသိမ္းမႈတစ္ခု သို႔မဟုတ္ ဦးေနဝင္းအစိုးရ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္ မ်ားတြင္ ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ရပ္ျခား တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ရပ္တည္ခ်က္က အဆိုပါ မူဝါဒအတြက္ အမွတ္အသားျဖစ္သည္။

“ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြက အေရွ႕ေတာင္အာရွ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို ေထာက္ခံအားေပးျခင္း၊ မိမိတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္တည္ေဆာက္မႈ၊ ႏိုင္ငံတကာၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႀကိဳးပမ္းမႈနဲ႔ အရင္းရွင္နယ္ခ်ဲ႕ဝါဒ ဆန႔္က်င္ျခင္းေတြကို ေဆာင္႐ြက္ရမယ္” ဟုေဘဂ်င္းက ေျပာခဲ့ဖူးေလသည္။

ထိုသို႔ေျပာဆိုခဲ့ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္တ႐ုတ္မ်ား၏ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ဦးေနဝင္းက ျပည္သူပိုင္သိမ္းယူလိုက္ေသာအခါ တ႐ုတ္တို႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္စီးပြားေရးအရ ဆုံးရႈံးမႈမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ကာကြယ္ေပးရန္ ေဘဂ်င္းက ဆႏၵမရွိခဲ့ေပ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ဦးေနဝင္းအစိုးရတို႔ အၾကားက ပဋိပကၡကို ေျဖရွင္းျခင္းထက္ အေျခအေနမွန္ကို တ႐ုတ္က လက္ခံသင့္သည္ဟု ေဘဂ်င္းကေျပာၾကားခဲ့သည္။ မူဝါဒေရးရာအရ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးဌာနကလည္း “ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားအေနျဖင့္ (ျမန္မာ)အစိုးရႏွင့္ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္မႈမ်ား မျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရး အားေကာင္းလာေစရန္ကိုသာ အေလးေပး ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အခက္အခဲနဲ႔ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္မွာ အျပန္အလွန္ကူညီပံ့ပိုးမႈနဲ႔ လူမႈေရးဆိုင္ရာ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြကို လုံ႔လစိုက္ၿပီး ေရရွည္ရွင္သန္ႏိုင္မႈကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္မယ့္ ပညာေပးေရး အစီအစဥ္ေတြနဲ႔ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြကို ပညာေပးသင့္တယ္” ဟုသာ တ႐ုတ္အစိုးရက ဆက္ၿပီးေျပာေနခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အျမင္တြင္ ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားက တ႐ုတ္-ျမန္မာခ်စ္ၾကည္ေရးတြင္ လက္ေအာက္ခံသာျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ ေနာက္ထပ္တစ္နည္း ဆိုရေသာ္ ျပည္ပေရာက္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ား၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းႏွင့္ စားဝတ္ေနေရးက ေဘက်င္းအစိုးရ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ လက္ေအာက္ခံသာ ျဖစ္သည္။

ဤစာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသကဲ့သို႔ တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရး၏ ထင္ရွားေသာ ကိုယ္စားျပဳမႈမ်ားႏွင့္ သ႐ုပ္မွန္ ဆက္ဆံေရးၾကားက ျခားနားခ်က္ကို ကြၽႏ္ုပ္တို႔ သတိျပဳသင့္သည္။ ဆက္ဆံေရးက႑တြင္ ထူးျခားခ်က္မ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ဒုကၡေတြကလည္း ေဝစုအျဖစ္ပါဝင္ၿပီး ျဖစ္သည္။ စစ္ေအးကာလအတြင္း တ႐ုတ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရး ဆိုင္ရာမ်ားကို ထပ္မံသုေတသနျပဳမည္ ဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ အေနာက္ေတာင္ပိုင္းရွိ ေဒသဆိုင္ရာ ေမာ္ကြန္းတိုက္ မ်ားမွ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ားကို အသုံးျပဳျခင္းျဖင့္ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ႏိုင္သည္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္နိမိတ္ခ်င္း ရွည္လ်ားစြာထိစပ္ေနေသာ ယူနန္ျပည္နယ္တြင္ ျဖစ္သည္။

ေဘဂ်င္းရွိ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာန ေမာ္ကြန္းတိုက္သည္ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွဆိုင္ရာ တ႐ုတ္မူဝါဒမ်ားကိုေလ့လာရန္ အေကာင္းဆုံးေသာေနရာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း မၾကာေသးမီႏွစ္မ်ားအတြင္းက အေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ အသုံးဝင္မႈ က်ဆင္းသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္ရွိ အမ်ိဳးသားေမာ္ကြန္းတိုက္ႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာန ေမာ္ကြန္းတိုက္မ်ားႏွင့္ အျခားျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းရွိ ေမာ္ကြန္းတိုက္မ်ားက သမိုင္းပညာရွင္မ်ား ရွာေဖြေနၾကေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို သိမ္းဆည္းထားႏိုင္မည့္ ေနရာမ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။

ၾကည္ျဖဴစံ

Wilson Center တြင္ေဖာ္ျပထားေသာ ေဆာင္းပါးရွင္ “Hongwei Fan” ႏွင့္ “Charles Kraus” တို႔ေရးသားေသာ “Reassessing China-Myanmar Relations during the Cold War” ကိုဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေရးသားသည္။

Author: Admin